19 Kasım 2009 Perşembe

Hastahane...

Dört gündür okulumdan ayrı evde,istirahatteyim.Şükür iyileştim ve yarın inş. okulumda olabilecem.Bu günlerde birşey farkettim ki sağlık gerçekten çok önemli imiş.Hele anne ve babanın değeri paha biçilemez..!! Aileme ne kadar haksızlık ettiğimi bu hastalık dönemimde farkettim.
Bişey daha farkettim aslında;biz evimizde mutlu mesut oturuken her akşam,çoğu kişi hastahanelerde birçok hastalıkla boğuşuyo,şükretmek lazım.Gerçekten çok zor küçücük çocuklar,yaşlı teyzeler...
Birde hastahene katliamları yok mu..çok ürkütücü, valla.
Sonra anneciğimin yanındaki teyzecikle (onun da benimle aynı yaşlarda olan oğlu hasta imiş..ama ne oğul:p) dertleşmesi tam bir komedi yani,tahammül etmek imkansızdı hasta hasta.

Bir köşeye çekilip o insanların çaresizce koşuştumalarını izlemek insanın içini gerçekten çok acıtıyo,insan kendi derdini unutuyo neredeyse.Durumu çok çok kötü olan insanlar var.Allah yardım etsin.
Bu arada içim içimi yiyio,bir öğretmenime çok büyük saygısızlık ettim.Üzerinden kaç gün geçti,yarın fiyakalı bir özür dilesem kabul eder mi acaba..??
Uff çok büyük düşüncesizlik ettim hem de en edilmemesi gereken kimseye.Okula gider gitmez ilk iş özür dilemek olucak.
Bakalım yarın n'olacak sevgili bloğum,bend merak ediyorum.Hadi hayırlısı...

Nedense bu hastahane muhabbeti beni ta,dokuzuncu sınıfa "Dokuzuncu Hariciye Koğuşu" romanına götürdü.
Neden acaba..(:

Hiç yorum yok: